De houten deur
Ik had mezelf wijsgemaakt dat het allemaal een droom was geweest.
Dat het luik niet echt had bestaan.
Dat Mika nooit had bestaan.
Onder het luik
Kabbelend water, ijsblokjes die zacht tikten tegen glas, kinderen die hun laatste energie uitbundig verbrandden in het avondlicht.
Alles leek licht, warm, zorgeloos. Alsof stress hier verboden was.
En toch viel hij op.